เจ้าแมงมุมกับภุมรี  โดย แมรี่ โฮวิตต์
"เชิญแวะเข้ามาพักผ่อน ในบ้านข้าพเจ้าก่อนดีไหมครับ"เจ้าแมงมุมเอ่ยกับ ภุมรี น่ารักแสนสวย ด้วยประโยคแรก"ที่นี่เป็นบ้านเล็กๆน่ารัก บันไดทางเดินมีสายลมพัดผ่าน เย็นสบาย มีข้าวของล้ำค่ามากมาย อยากอวดให้ท่านได้เห็นกับตา"

"อย่าเลย อย่าดีกว่า"ภุมรี ปฏิเสธอย่างพยายามรักษาน้ำใจ "ดิฉันไม่อยากให้ท่านเสียเวลาเชิญชวนอิกต่อไป เพราะทุกคนที่เดินเข้าไป ล้วนไม่เคยมีใครได้กลับออกมา"

"ข้าพเจ้าแน่ใจว่า ยามนี้ท่านคงเหนื่อยล้า จากการโบยบินทางไกล อยากจะมางีบบนเตียงเล็กๆ หน่อยไหม ม่านบางแสนสวย จะช่วยให้ท่านหลับสบาย"

"อย่าเลยดีกว่า" ภุมรี ยังไม่เปลี่ยนใจ "ดิฉันฟังเรื่องเตียงคุณมามากมาย ได้ยินมาว่าทุกคนที่หลับใหล ไม่เคยมีใครฟื้นตื่นขึ้นมา"

   เจ้าแมงมุมยังเอ่ยเอื้อนต่อไปอย่างชาญฉลาด"แล้วข้าพเจ้าพอจะทำสิ่งใดเพื่อท่านได้บ้างหรือไม่ เพื่อแสดงให้เห็นว่า ข้าพเจ้าจริงใจ นิยมรักใคร่ ในตัวท่านเสมอมา ข้างใน มีห้องครัว มีข้าวของมากมาย ที่ท่านต้องยินดีปรีดา ข้าพเจ้าอยากจะเรียนว่า กรุณาเข้าไปรับอะไรสักชิ้นหน่อยไหมครับ"
"อย่าเลย อย่าดีกว่า "ภุมรียืนกราน "ท่านเอื้อเฟื้อมาก แต่ดิฉันยังไม่อยากเข้าไป เพราะได้ยินเรื่องครัวท่านมามากมาย จนไม่คิดว่าอยากจะเห็น"

"ช่างมหัศจรรย์อะไรเช่นนี้ " แมงมุมอุทานอย่างปีหลาดใจ  "ท่านเฉลียวฉลาด มีไหวพริบ ปีกงามบางกริบ ดวงตาหรือก็แวววาวเปล่งประกาย ข้าพเจ้ามีกระจกแก้วเล็กๆอยู่บนชั้นวางของข้างใน เพียงท่านก้าวเข้าไป ก็หยิบเป็นของท่านได้เลยในเดี๋ยวนี้"

"ต้องขอบคุณท่านสุภาพบุรุษอย่างยิ่ง" ภุมรีกล่าว "สำหรับทุกสิ่งที่ท่านเอื้อเฟื้อมา  ดิฉันจะรับคำเชิญของท่านเอาไว้พิจารณา แล้วจะกลับมาใหม่ในวันหลัง"
     สิ้นคำภุมรี เจ้าแมงมุมรีบหันหลังกลับเข้าสู้ห้องหับรังใย ด้วยความมั่นอกมั่นใจ ว่าแมลงโง่เขลาตัวนั้นต้องกลับมา

เจ้าแมงมุมถักทอเส้นใยบางเบา ขึงไว้ในมุมลับ จัดโต๊ะอาหารพร้อมสรรพ สำหรับดินเนอร์กับภุมรี ฮัมเพลงรออย่างอารมณ์ดี แล้วกลับไปยืนที่ประตูหน้าบ้านอิกครั้งไม่ช้าไม่นาน ภุมรีที่น่าสงสารบินกลับมาที่บ้านหลังใหญ่ เจ้าแมงมุมเงี่ยหูฟังเสียงปีกของเธอกระพือบินไกล้เข้ามา ไกล้เข้ามา แล้วจึงกระโดดคว้า กระชากตัวเธอมาจากอากาศอย่างคลุ้มคลั่ง เขาลากร่างของเธอมาตามบันไดสายลม มุ่งสู่รังทึบบึมข้างใน แล้วเจ้าภุมรีสวยใส ก็ไม่เคยได้กลับออกมา

     ในโลกที่มีทั้ง เหยื่อ และ ผู้ล่า ไม่ว่าเหยื่อจะเฉลียวฉลาดแค่ไหน เหยื่อก็คือเหยื่อ ถ้าเลือกไม่ได้ ถ้าจะต้องตกเป็นเหยื่ออะไรทั้งที ก็ขอให้เจอผู้ล่าที่เข้าท่าเข้าทีหน่อยก็แล้วกัน อย่างเจ้าแมงมุมตัวนี้ก็ถือว่าเป็นผู้ล่าที่สุภาพดูดีใช้ได้ มีความมั่นคงทางอารมณ์ มีวาจาละเมียดละไม สำคัญที่สุดคือ เขาไม่ได้หักหาญน้ำใจฉุดคร่าชีวิตภุมรีเสียแต่แรก แต่ยังให้เวลา ให้โอกาสเหยื่อได้ตัดสินใจซ้ำ ส่วนภุมรีก็ไม่ใช่เหยื่อที่เลวร้าย ถึงแม้เธอจะพลาดไป แต่ก็เป็นการตัดสินใจเกี่ยวกับชะตาชีวิตของตนโดยผ่านการไตร่ตรองอย่างถ้วนถี่แล้ว ใช่แล้วเธอผิดผลาด ก็คนเรามันพลาดกันได้ แต่เธอไม่ได้เลวร้าย เพราะผมเชื่อว่าก่อนตาย....อย่างน้อยเธอก็มีความหวัง..........ผมก็มีความหวัง.....หวังว่าคนที่ได้อ่าน คงจะคิดอะไรออกบ้างนะ........