ผมได้หลานชายมาคนนึงครับ ผมเรียกเค้าว่า "ภูเขา"

ภูเขาเกิดที่กรุงเทพฯ แต่อีกไม่กี่วันเค้าจะไปโตที่ต่างจังหวัด

ภูเขาจะเเป็นเด็ก"บ้านนอก" ผมแอบดีใจอยู่ลับๆ

อยู่บ้านนอกเค้าจะได้โตช้า โตแบบไม่ต้องรีบ เป็นเด็กนานๆ

และกลายเป็นเด็กขี้เกียจ ตื่นไปโรงเรียนหลังตะวันขึ้นตลอด ตื่นตื่นตีสี่ตี่ห้าไป

โรงเรียนแบบเด็กกรุงเทพฯไม่เป็น แถมตื่นแล้วยังไม่รีบไปโรงเรียน มัวแต่รอ

ยายทำกับข้าวให้กินทุกเช้าตอนไปโรงเรียนก็ไม่รีบไป มัวแต่แวะทักทาย เอา

ขนมบ้านโน้นบ้านนี้ตามทางภูเขาคงจะโหนรถเมล์แบบเด็กกรุงเทพฯไม่เป็น

สภาพแวดล้อมที่นั่นไม่ค่อยทันสมัย หลานผมจึงเป็นเด็กล้าสมัย แถวบ้านไม่มี

ร้านเนทให้เข้าไป update "hi5" "facebook" "myspace"

หรือแชทคุยกับเพื่อนผ่านเกมส์ออนไลน์ แถมตากับยายยังใช้คอมฯไม่เป็น

เลยสอนหลานใช้ของไฮเทคไม่ได้ น่าเศร้านะครับหลังเลิกเรียนแทนที่จะได้

เข้าไปนั่งตากแอร์เย็นๆในร้านเนท กลับต้องไปนั่งตกปลากับตา ปั่นจักรยาน

ขึ้นเนินแข่งกับเพื่อน เตะบอลหนามดิน โดดยาง เล่นพ่อแม่ และอีกหลาย

กิจกรรมกลางแจ้ง ภูเขาไม่มีโอกาสรู้จักร้านสะดวกซื้อที่เปิดทั้งวันทั้งคืน

(สาบานว่าบ้านผมไม่มีเซเว่นฯ)แถวบ้านมีแต่ร้านชำที่เปิดปิดเป็นเวลา อยาก

ซื้อขนมก็ต้องรู้จักเวล่ำเวลาซื้อ ไม่สะดวกไปซื้อได้ตลอดเวลา

ภูเขาไม่แนวเพราะไม่มีอะไรแนวๆให้สนิทด้วย นิตยสารแนวๆยังเข้าไม่ถึง มี

แต่คู่สร้างคู่สมที่ยายอ่าน เพลงแนวก็ไม่มีให้ฟังแถวนั้นฟังลูกทุ่งหมอลำกัน

ตลาดนัดแนวๆอย่าง"จะจุจัก"(อ่านเร็วๆ) "รัดดาไนท์" อะไรงี้ ไม่มี

มีแต่"ตลาดซ๊าว"กับ"ตลาดแลง" ยิ่งแฟชั่นแนวๆยิ่งงงเลย ส่วนใหญ่จะใส่

ของมือสอง(ของพี่ๆ) เทรนด์แฟชั่นขึ้อยู่กับร้านเจ๊ในตลาด ส่งผลให้เค้าเป็น

เด็กบ้านๆ สนิทกับป่ากล้วย(ข้างบ้าน) น้ำโขง(หลังบ้าน) วัด(แถวบ้าน)

บ้านยายทวด(เวลาสังสรรค์) หลานชายผมเป็นเด็กหัวอ่อนไม่ทันคน ใคร

หลอกขออะไรก็ให้ไม่รู้จักหวงไว้ สงสัยติดมาจากคนที่นั่น ชอบให้กันจริงๆ

ทำแกงมาหม้อนึงก็ตักให้เค้า กลัวยข้างบ้านก็เอาให้เค้า ข้าวส่ารก็ให้ ไม่ได้ร่ำ

รวยอะไรแต่ชอบให้กัน ให้กันกระทั่ง"น้ำใจ"

ผมแอบดีใจลับๆที่ภูเขาเป็นเด็กบ้านนอก หลานผมไม่ต้องฉลาดก็ได้ครับ

ถ้าหากเค้าโง่แล้วแบ่งปัน ผมคงภูมิใจอย่างพะอือพะอมถ้าเค้าฉลาดแล้ว

เบียดเบียน...